Sąd Najwyższy w wyroku z 23.01.2004 r. (sygn. III CK 251/02) zadecydował, że jeśli posiadacz samoistny poczynił nakłady na nieruchomość powracającą do prawowitego właściciela, wzajemne rozliczenia zależą od tego, czy był posiadaczem w dobrej, czy w złej wierze. Nieustalenie tej okoliczności przez sąd przy rozstrzyganiu sporu o zwrot nakładów jest istotnym uchybieniem. Według art. 226 § 1 k.c. posiadacz samoistny w dobrej wierze może żądać nakładów koniecznych o tyle, o ile nie mają one pokrycia w korzyściach, które uzyskał z rzeczy. Zwrotu innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość rzeczy w chwili jej wydania właścicielowi. Z kolei art. 226 § 2 k.c. głosi, że samoistny posiadacz w złej wierze może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych, i to tylko o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem. Sąd uznał, że od ustalenia dobrej czy złej wiary posiadacza samoistnego zależy, jakich nakładów zwrotu może się on domagać.