Timesharing, często określany jako „długoterminowy produkt wakacyjny”, polega na nabyciu prawa do korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie, w każdym roku, oraz zobowiązaniu się do zapłaty przedsiębiorcy ryczałtowego wynagrodzenia. Patrząc od strony praktycznej: Jan Kowalski może na mocy zawartej umowy zagwarantować sobie prawo spędzania wakacji w każdym 30 tygodniu kalendarzowym w apartamencie nr 23, położonym w Blanes (rejon Costa Brava w Hiszpanii) przez 15 lat.

 

Omawianą kwestię reguluje ustawa z 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku (DzU z 2000 r. nr 74, poz. 855) – stanowiąca implementację poprzedniej dyrektywy unijnej. W zeszłym roku przepisy europejskie zostały znowelizowane – 14 stycznia 2009 r. przyjęto dyrektywę nr 2008/122/WE w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany.

 

O wszystkich kwestiach, na które warto zwrócić uwagę – w naszej następnej aktualności.