Ponadto, jeżeli wskutek takiej czynności uzyskała korzyść osoba będąca w bliskim z nim stosunku (np. syn), domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Uznanie za bezskuteczną czynności dłużnika następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko osobie, która uzyskała korzyść (np. obdarowanemu). Nie należy mylić jednak bezskuteczności z unieważnieniem umowy, gdyż w wyniku unieważnienia, np. umowy darowizny, właścicielem stałby się znowu darujący, natomiast w wyniku uznania bezskuteczności umowy w stosunku do danego wierzyciela nieruchomość pozostaje własnością obdarowanego, lecz wierzyciel dłużnika może z pierwszeństwem przed wierzycielami obdarowanego dochodzić zaspokojenia z tych przedmiotów majątkowych, które wyszły z majątku dłużnika (np. z darowanej nieruchomości). Obdarowany może zwolnić się od zadośćuczynienia roszczeniu wierzyciela, jeżeli zaspokoi tego wierzyciela albo wskaże mu wystarczające do jego zaspokojenia mienie dłużnika. Uznania czynności prawnej za bezskuteczną nie można żądać po upływie pięciu lat od daty tej czynności.