Zgodnie z ustawą o własności lokali każdy właściciel lokalu ma prawo zaskarżyć uchwałę wspólnoty mieszkaniowej do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa, umową właścicieli, bądź gdy narusza ona zasady prawidłowego zarządzania czy w inny sposób narusza jego interesy. Może to zrobić jednak tylko w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu albo od dnia powiadomienia go o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Po tym terminie wzruszenie uchwały może okazać się niemożliwe, nawet jeżeli narusza ona prawo. Wprawdzie podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały po upływie terminu do jej zaskarżenia może być art. 189 kodeksu postępowania cywilnego - zgodnie z którym powód może żądać ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny - niemniej nie dotyczy to każdego naruszenia prawa w uchwale. Zdaniem Sądu Najwyższego art. 189 kodeksu postępowania cywilnego może być stosowany wyłącznie w sytuacjach nadzwyczajnych. Za taką sytuację uznał Sąd Najwyższy naruszenie podstawowej zasady podejmowania uchwał większością głosów. Uchwała, za którą opowiedziała się niewystarczająca do osiągnięcia większości liczba właścicieli lokali, może być uznana za nieistniejącą również po upływie przewidzianego w ustawie o własności lokali terminu do zaskarżenia uchwały. Jednak w przypadku mniejszych uchybień, do których Sąd Najwyższy zaliczył niezachowanie formy aktu notarialnego przy podejmowaniu uchwały w sprawie zmiany sposobu zarządu, kwestionowanie podjętych uchwał powinno się odbywać tylko i wyłącznie w trybie art. 25 ustawy o własności lokali.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt I CK 336/06