Na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego ustawodawca, umożliwił właścicielom zakończenie stosunku najmu w przypadku chęci zamieszkania w lokalu, poprzez wypowiedzenie i to bez dostarczania lokalu zamiennego. Wypowiedzenia należy dokonać poprzez doręczenie pisemnego oświadczenia woli o wypowiedzeniu najmu. Wypowiedzenie należy doręczyć wszystkim najemcom lokalu (np. obojgu współmałżonkom). Dla celów dowodowych istotne jest posiadanie dowodu doręczenia. W przypadku odmowy przyjęcia pisma najlepiej doręczyć wypowiedzenie poprzez pocztę. Po upływie terminu wypowiedzenia - 3 lata, na koniec miesiąca kalendarzowego najem lokalu ustaje z mocy prawa. Lokator pozostaje bez tytułu prawnego, co jest koniecznym i wystarczającym warunkiem eksmisji (art. 222 § 1 oraz 675 § 1 Kodeksu Cywilnego). W przypadku nieopuszczenia lokalu po zakończeniu biegu terminu wypowiedzenia należy wnieść bezzwłocznie sprawę do sądu powszechnego o eksmisję. Do pozwu o eksmisję należy dołączyć odpis z księgi wieczystej, jako dowód własności, pismo wypowiadające umowę najmu, jako dowód wypowiedzenia (zgodnie z prawem najmu) i potwierdzenie odbioru pisma przez lokatora lub pocztowego nadania pisma. Wydając wyrok o eksmisji Sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, także sytuację rodzinną i materialną eksmitowanego. Na podstawie prawomocnego wyroku sądu orzekającego eksmisję, osoba zajmująca bezprawnie lokal powinna go opuścić. Jeśli tego nie uczyni, należy zwrócić się do sądu o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności i z takim wyrokiem udać się do komornika. Komornik najpierw wyznacza osobie eksmitowanej termin, w którym powinna opuścić lokal a następnie wzywa ją, aby zrobiła to dobrowolnie. Jeśli to nie poskutkuje, komornik może zastosować środki przymusu.