Sąd Najwyższy potwierdził, że wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z cudzej nieruchomości powinno odpowiadać wysokości ewentualnego czynszu za wynajem. W sprawie strony zawarły umowę najmu, a najemca podnajął halę innej jeszcze spółce. Ta zaś dokonała znacznych nakładów prowadzących do zmiany przeznaczenia hali z produkcyjnej na wystawienniczą. Po kilku latach właściciel wystąpił do sądu o stwierdzenie nieważności umowy najmu i uzyskał wyrok uwzględniający to żądanie. Najemca jednak wydał halę dopiero po pół roku. W związku z tym właściciel wystąpił z żądaniem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za ten okres. Sądy wszystkich instancji uwzględniły to żądanie. Również Sąd Najwyższy zaakceptował werdykt, ale odniósł się też do sytuacji, gdy najemca poczynił nakłady na nieruchomość zwiększające jej atrakcyjność, a więc również pozwalające na uzyskanie wyższego czynszu. Nakłady są własnością tego, kto je poniósł, więc najemca przekonywał, że właściciel nie powinien czerpać profitów z tych nakładów, a czynsz (wynagrodzenie za bezumowne korzystanie) należało wyliczyć, uwzględniając stan nieruchomości sprzed nakładów. SN nie podzielił tego rozumowania i stwierdził, że jedynym logicznym wyjściem jest przyjęcie rzeczywistego stanu nieruchomości z uwzględnieniem nakładów. Rozliczenie nakładów to według sądu sprawa odrębna.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.09.2005 r sygn. II CK 61/05.